Forum Ślubne

W wielkim skrócie: My poznaliśmy się zupełnie przypadkowo przed moim domem dzięki naszemu wspólnemu koledze
Nasza pierwsze randki wyglądały tak samo spotykaliśmy się w nocy "po cichaczu"

Jesteśmy ze sobą od 26.09.2004 r czyli ponad 4 lata
Zaręczyny nad morzem (Łeba), na plaży o zachodzie słońca 26.09.2007 r
dlatego ślub 26.09.2009 r


26.09.2007 zaręczyny nad morzem w Łebie (w naszą 3 rocznicę):


podczas pobytu zostało zrobione zdjęcie "na gremlinka" ulubione przez wszystkich


tak jeszcze wyglądaliśmy 2 lata temu (wesele naszych przyjaciół):


a tak wyglądamy dzisiaj (sylwester 2008/2009):


aha i jeszcze jedno na zdjęciach wszędzie jest zła data bo nie zwracaliśmy uwagi że "datownik" jest źle ustawiony

Bardzo fajne zdjecia! fajna z Was para

Fajna z Was para i bardzo fajnie razem wyglądacie

Tak, tak zgadzam się z dziewczynami. Bardzo ładna z Was parka

Śliczna para ale nie zmieniliście się chyba dużo

No w końcu się pokazaliście ślicznie, bardzo pozytywne zdjęcia

a jakoś tak mnie natchneło
i w końcu zabrałam się za to zestawienie...
teraz muszę nadrobic zaległości tylko u dziewczyn co też mają swoje strony

P.S.
dzięki dziewczynki

Nie no tyle czasu z Nami jesteś i dopiero teraz galerka Cudnie wyglądacie

no i trochę musiało się uzbierac żeby było co wpisywac i wklejac

postanowiłam że przybliżę króciutko naszą historię ...: he eher:
więc...

Z moim Piotrkiem poznaliżmy się 12.09.2004 dzięki wspólnemu koledze A. którego poznałam przypadkowo ze 2 tygodnie wcześniej na "18" koleżanki, a że spodobałam mu się to poprosił o numer telefonu postanowiłam że "raz się żyje..." przeczucie mnie tkneło i tym razem podałam. Do tego czasu niegdy nie dawałam obcym osobom swojego numeru (zawsze zmyślałam liczby) bo u mnie na telefon trzeba "zasłóżyc" No i ten A. robił "podchody" ale ja go traktowałam jako tylko kolegę i nic więcej. Któregoś dnia gdy nachwilkę spotkał się ze mną (bo był w pracy) to zauważył że jego koledzy przejeżdzają obok nas... i tak żartowaliśmy że on w końcu zadzwonił po kolegów żeby podjechali. I mój P. czego też nigdy nie robił tym razem podjechał... i tak poznaliśmy się. Jak wyszedł z samochodu od razu spodobał mi się ale dowiedziałam się że ma kogoś więc ochłonełam i nie starałam się o niego. Zwyczajnie rozmawialiśmy na wszystkie tematy, bez znaczenia czy był z nami jeszcze jakiś kolega czy byliśmy sami. Nie malowałam się gdy się widzieliśmy i nie ubierałam "specjalnie" zwykły dres i polar (a spotykaliśmy się wieczorami tak po 20.00 na pół godziny). I dziś wiem że zakochał się we mnie za tą prostotę i to że byłam naturalna..., nie starałam sie go odbic, nie "pindżyłam się" dla niego po prostu byłam sobą No i wszystko byłoby fajnie gdyby nie to że on w tamtym czasie miał kogoś... i wiedział że ten nasz wspólny kolega "startuje" do mnie choc ja mu nadzieji nie robłam...

cdn.

Historia niesamowita. Czekamy na dalszy ciąg

Dlatego ja wlasnie wierze ze co nam przeznaczone to sie stanie

... no i ja go traktowałam jako dobrego przyjaciela bo czułam od początku że rozumiemy się bez słów, jakbyśmy znali się w poprzednich wcieleniach i jak nigdy to był jedyny facet przy którym czułam się bezpiecznie (moje poprzednie związki zawsze kończyły się tym że jak facet był bardziej zdeklarowany to ja uciekałam..., może to tyczy się tego że wychowałam sie bez ojca a zawsze zabiegałam o jego względy i on mnie co jakiś czas ranił, bo tracił ze mną kontakt) a wracając do tematu to nie traktowałam go wtedy "poważnie" i może dlatego tak dobrze rozmawiało mi się z nim... Ujeło mnie to że on też "nie podrywał mnie" tylko rozmawiał o wszystkim... Ja wtedy przechodziłam swoją chorobę (raka) i nie czułam się atrakcyjna a on na to nie zwracał uwagi jemu jedynemu wtedy to nie przeszkadzało... A że ma nie typową pracę to zawsze przyjeżdzał wieczorami z kolegą (jajcarzem) i było bardzo zabawnie... aż do momentu gdy zorientował się (ja nie) że ten kolega nie traktuje mnie jak koleżanki tylko jako "zdobycz" i wtedy zaczoł się proces... P. zakończył tamten związek, pogonił wszystkich kolegów ode mnie i zaproponował mi abyśmy "spróbowali"... No i tak od 12.09 do 26.09 mineły 2 tygodnie jak od poznania zaczeliśmy byc parą I od tamtego momentu przez następne 3 miesiące (mniej-więcej do Świąt Bożego Narodzenia) spotykaliśmy się codziennie od 22.00 do 6.30 rano... (a ja byłam wtedy w klasie maturalnej )

cdn.

dziewczyny a oto ja i moja suknia ślubna
(tylko że oni na salonie mają ecry z wrzosową wstążką a ja będe miała suknię białą z białą wstążką no i będą dorobione ramiączka! - przymiarka w sierpniu)

pierwsze zdjęcie troche speszona...



zrobiona góra sukni



tak wyglądam w całej okazałości





oraz tył







jak mi się uda (bo na razie nie wiem jak) to za jakiś czas spróbuję włożyc większe zdjecia takie jak Wam udaj się wkleic dziewczyny...

Monia bardzo fajnie wygladasz w sukience
i bardzo ładnie podkreśla Twoją talię Super

Śliczna ta suknia, dopiero teraz widać jej urok Bardzo ładnie w niej wyglądasz! Ciekawy ma tył i powiem Ci, że nawet z tą wrzosową wstążką fajnie się prezentuje, tak oryginalnie. No ale z białą też na pewno będzie pięknie!

Śliczna suknia Monia I Ty ekstra w niej wyglądasz.

Naprawdę piękna suknia

wow... ślicznie naprawdę bardzo ci pasuje ta suknia

Śliczna! Robi wrażenie

Wow Piękna suknia Z taką figurką wyglądasz w niej rewelacyjnie

Oj tak dolaczam sie do dziewczyn:) Bardzo ladnie Ci w tej sukni! Swietny wybor!

Dokładnie Monia:)
a ja jeszcze raz gratuluję znalezienia 'sukni idealnej'
po prostu pięknie

DZIĘKI DZIEWCZYNKI

czyli mam kolejny powód do radości że dokonałam dobrego wyboru...
dziś nie zasnę z wrażenia... nabycia jej

nie dziwie się Monia bo suknia zjawiskowa

Super podkreśla talie, a tył zajebisty .....
Pięknie wyglądasz Monia

Monia suknia piekna- robi wrażenie- i ślicznie w niej wyglądasz:D
GRATULUUJE!

DZIĘKUJE dziewczyny strasznie mi miło

Monia wyglądasz super ! Naprawdę świetny wybór

dzięki

no a wracając do historii...

"...I od tamtego momentu przez następne 3 miesiące (mniej-więcej do Świąt Bożego Narodzenia) spotykaliśmy się codziennie od 22.00 do 6.30 rano... (a ja byłam wtedy w klasie maturalnej)"

Moja mama (i babcia) do dziś nie wie że przez te 3 miesiące zawsze przed 22.00 schodziłam na dół robiłam kawę (dla Piotrka); włączałam TV; nastawiałam czas na wyłączenie po 2 godzinach i wychodziłam koło babci pokoju do kuchni a potem przez piwnicę na dwór i Piotrek koło 22.00 podjeżdzał "porywał mnie" i między 6.30 a 7.00 podwoził do domu no i ja potem szłam do liceum na lekcje...
Zapytacie kiedy spałam?
Na ostatnich lekcjach np. na religii, w-f, jak wracałam do domu to spałam ze 3-4 godziny a wieczorem gdy byliśmy razem to też spaliśmy po 3-4 godziny więc jakoś dawałam radę
Zastanawiacie się jak udało mi się przez te 3 miesiące nie wpaśc?
Dziś patrząc na perspektywę czasu sama się zastanawiam
tym bardziej że u mnie schody skrzypią; babcia budzi się od 4.00 (a trzeba było wrócic do domu); i mama jest nocnym markiem i ona skoleji długo nie kładła się spac.. Początkowo to całe ciało drżało z przerażenia i podniecenia.. a potem to juz była rutyna
A kiedy uczyłam się do matury?
W sumie to po 100-dniówce już gdy takie pierwsze nasycenie przeszło... no i Piotrek kazał mi się już uczyc więc od lutego do kwietnia udało się bez problemu
Co robiliśmy wieczorami?
BARDZO DUŻO rozmawialiśmy... i całowaliśmy się a gdy spaliśmy w objęciach przytulenie (w samochodzie) to byliśmy tacy szczęśliwi... że śpimy razem Ale nie tylko sypialiśmy w samochodzie, czasem Piotrek parkował na ulicy, za rokiem mojego domu i spotykaliśmy się w zakładzie fryzjerskim mojej mamy włączałam wtedy cichutko radio i takie duże suszarki (ich nie słychac w porównaniu do tych małych) zabierałam 2 koce i poduszkę i przez piwnicę do zakładu a w zakładzie czasem nie tylko rozmawialiśmy
W pewnym momencie już tak po 100-dnówce wpadliśmy na pomysł że samochód i zakład to za duże ryzyko i od stycznia Piotrek sypiał u mnie "po cichaczu". Miał klucze do piwnicy (czasem godzinę musiał w niej siedziec i czekac aż babcia pójdzie spac..) I ja dawałam mu cynk że ma już czekac pod drzwiami do kuchni i gdy babcia poszła to ja schodziłam na dół do kuchni (pod pretekstem dowolnym) i razem po schodach wchodziliśmy na górę by krok był ten sam i zasówałam drzwi do pokoju szafą i całą noc mieliśmy dla siebie, czasem spaliśmy na podłodze u mnie w pokoju (żeby nie było nas słychac) bo mój pokój i mamy jest przez ścianę; czasem jak mama zaglądała do mnie wieczorem do pokoju to Piotrka chowałam w szafie a on ma 1.90 a szafa była niezbyt duża więc ubaw był po pachy Najgorzej było kiedy on w środku nocy zaczął chrapac Matko jak ja go uciszałam! Bo co by sobie mama o mnie pomyślałą że ja tak chrapie! No i teraz Piotrek mówi że jak będzie miał już 18 letnią córkę (tak jak ja wtedy) to 2 psy i monitoring obowiązkowo

Monia, niesamowita historia