Uwielbiam czytać, jak ludzie się poznali 
Ja poznałam Piotrusia, kiedy miałam 13 lat, a on 14
Oczywiście wtedy nic z tego nie było 
Ale poznaliśmy się i zaprzyjaźniliśmy na spotkaniach grupy oazowej w kościele.Później grupa się rozpadła, kontakt trochę urwał.
Aż do czasu trzy lata później, kiedy to nadszedł adwent i postanowiłam sobie chodzić na roraty do tego samego kościoła. I okazało się, że on wpadł sobie na ten sam pomysł.
No i tak chodziliśmy, potem wychodziliśmy razem, rozmawialiśmy, on mnie odprowadzał na przystanek, z którego jechałam do szkoły i szedł do swojej, i tak codziennie. Potem zaczęliśmy się umawiać również na spacery wieczorem. I w taki oto "kościelny" sposób zostaliśmy parą
Dodam tylko, że Piotrek był wtedy aspirantem do seminarium... ale zrezygnował
Zdążyłam Oświadczył mi się tuż przed kolejną rocznicą, w domu, na małym przyjęciu, które dla mnie zaplanował, a ja nie miałam o tym pojęcia
No i później jeszcze u mnie, przyszedł do moich rodziców z wódką i kwiatami.Ot, i takie początki
.png "II")
fantastyczna historia! ![:]](./images/smilies/icon_e_biggrin.gif "Bardzo Szczęśliwy"){kind=icon}
no to nieźle... zdążyłaś przed seminarium ale Bóg chciał Was złączyc w swoim domu... Pięknie! 
