Forum Ślubne

Niektóre z Was już mieszkają ze swoimi Narzeczonymi. Powiedzcie jak to jest mieszkać z ukochaną osobą Podejrzewam, że superowo, ale zdradźcie Nam jacy są Wasi faceci. Pomagają np w sprzątaniu, pichceniu czy innych czynnościach codziennych Często wychodzicie gdzieś razem, czy jest taka typowa sielanka domowa Praca, dom i nic więcej.

To czy facet pomaga to (wydaje mi się) zależy poprostu od wychowania. Mój np.bardzo dużo pomaga mi w domu (chyba nawet robi więcej ode mnie) Tylko do gotowania się nie dotyka,kuchnia to moje królestwo Ale pomoc w pracach domowych wyniósł z domu rodzinnego. Jacka rodzice mają 3 synów,więc jak ich mama miałaby usługiwać we wszystkim 4 facetom,to szczerze jej współczuję. Dlatego chłopaki musieli pomagać mamie w domu Z czego teraz ja korzystam

My mieliśmy okazję mieszkać razem przez pół roku i poznać nasze zwyczaje i zachowania w codziennych domowych obowiązkach. Mogę dumnie stwierdzić, że mój narzeczony we wszystkim mi pomagał, zarówno w gotowaniu jak i sprzątaniu, więc nie mam o to obaw, z czego sie bardzo cieszę, bo jego starszy brat jest jego totalnym przeciwieństwem

A my wprawdzie nasze gniazdko już mamy urządzone, ale przeprowadzkę przełożyliśmy ze względu finansowych, bo musimy jeszcze troszkę odłożyc na weselicho Ale kiedyś obawiałam się tego, bo mama M. była w domu przez ich całe dzieciństwo i wszystko im pod nosek podkładała... teraz pracuje, ale i tak im usługuje ze wszystkim... ale znalazłam na to sposób i jak przyjdę mówie np "wypiłabym herbatę, ale taką zrobioną przez Ciebie" albo"chciałabym coś zjeść, ale żebyś Ty mi zrobił" i skutkuje!!! Powoli wszystko się uczy!!! A jak urządzaliśmy nasze mieszkanie, to stwierdził, że tyle nigdy nie sprzątał Na szczęście doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że mamusia mu wszystko podstawia pod nosek i dba o to, żeby synuś się nie przemęczał i stwierdził, że muszę go wszystkiego uczyć w kuchni i domu i przy tym zaznacza, że będzie sprzątał, gotował itd, ale ja też muszę coś robić, bo nie będzie sam wszystkiego zawsze robił

To moje kochanie, u siebie w domu zawsze sam sprząta, jego mama bardzo rzadko to robi, ciekawe czy to sie przeniesie na Nasz dom, kiedy zamieszkamy razem

My zamieszkaliśmy razem, ponieważ pochodzimy z dwóch końców Polski.
Nie mieliśmy możliwości przebywania ze sobą na co dzień, randkowania itd.
Widywaliśmy się na wakacje, jakieś ferie, święta czy wolne dłuższe weekendy. Byliśmy daleko od siebie, a zarazem tak blisko żeby podjąć taka decyzję. Wybraliśmy 100licę gdzie studiowałam.
Rodzice nie mieli nic przeciwko temu, są tolerancyjni, można powiedzieć 'nowocześni'. Nie pytali co, jak, dlaczego, nie mówili, że nie wypada...
Na początku było ciężko. Wiadomo, każdy ma swoje przyzwyczajenia i zasady. Kłótnie się zdarzały o najmniejsze głupoty... ale to już za nami. Cieszę się z takiego rozwiązania bo nie wiem czy bylibyśmy nadal razem gdyby nie ta decyzja.
Teraz czeka nas wspólna przyszłość już nie na kocią łapę.
Paweł pomaga mi bardzo. Również wyniósł to z domu bo było ich pięcioro z czego tylko jedna dziewczyna. Mama nauczyła ich pomocy . Odkurza, wynosi śmieci, wyciera kurze, czasem coś ugotuje na obiad (nie są to wymyślne dania ale jednak), zrobi śniadanko czy kolację, zrobi zakupy, wytrzepie dywan, wstawi pralkę, przykręci śrubkę, podleje kwiaty, pomoże przy obiedzie ( potarkuje warzywa, obierze ziemniaki) itp. itd.
Nie mam co narzekać.

A w przyszłości to zaprocentuje,bo to jednak jest ważne żeby facet w domu pomagał

Oj bardzo ważne i jakie miłe.
Ja mam trochę mniej roboty, on czuje sie potrzebny i mamy więcej czasu dla siebie.

Wspólny kąt. Doskonale wiem co to znaczy i ile sił daje człowiekowi.
Mój obecnie narzeczony po 3 latach naszej znajomości musiał wyjechać 'na obczyzne'. Na szczęście kontakt nam się nie urwał, zawsze łączyła nas jakaś magiczna więź. I od sylwestra 2008 zaczęło się na dobre. Sylwester w Zakopanem, później niestety znów rozłąka. Niestety wtedy jeszcze nie było nam dane być razem. Do maja widzieliśmy się tylko przez tydzień - Marcin nie wytrzymał i przyleciał. W maju ja z kolei go odwiedziłam. Podjęliśmy decyzję, zostajemy w Irlandii, zbieramy na ślub i domek, wtedy wrócimy do Polski, będzie łatwiej. I takim o to sposobem już nic nas nie rozdzieli A nasza miłość zaowocowała i 18 lutego przyszedł na świat nasz synek. Troszkę zboczyłam z tematu, ale jak tu nie dzielić się takim szczęściem
Wracając do tematu.
Jak widać na początku pomieszkiwaliśmy tylko razem, gdy mój kochany odwiedzał mnie w Polsce. Teraz już prawie rok mieszkamy razem i muszę przyznać, że Marcin doskonale sprawuje się w roli przyszłego męża, głowy rodziny i ojca. Potrafi posprzątać, ugotować, przynieść śniadanie do łóżka, kwiaty w wazonie ciągle świeże, dzidzią się zajmuje, urozmaica czas swojej przyszłej żonce i te cudowne niespodzianki... normalnie ideał. Dzięki niemu moje życie zmieniło się na lepsze, a ja czuję się naprawdę wyjątkowa i robię wszystko, żeby on też czuł, że jest tym jednym jedynym.
Życzę Wam wszystkim kobietki takiego (przyszłego) Męża

nevinha, gratuluję synka i życzę, aby było Wam tak cudownie już zawsze

To wspaniale ze tak sie Wam uklada! Gratuluje

Dziękuję bardzo dziewczyny
Wam też wszystkiego naj

nevinha gratuluję i życzę Wam dalszych szczęśliwych dni wspólnego mieszkanka

My nie mieszkamy razem ale pomieszkujemy z racji tego ze je studiuje dziennie i gdy jestem na uczelni dzieli nas 70 km od Łukasza to on bardzo często jest u mnie, a gdy tylko ma wolne jest u mnie zawsze,więc juz troche poznałam jego nawyki, przyzwyczajenia itp. Łukasz gotuje, sprząta, wszystko w koło naprawia po prostu ideał,ale oczywiście nie da się ukryć ze pewne jego zachowania doprowadzają mnie do szału.Skarpetki porozrzucane, rano jak wstanie strasznie marudzi, dopiero mocna kawa stawia go na nogi i wiele innych drobnostek ale nie zamieniłabym go na nikogo innego. Grunt to rozmawiać ze sobą, mówić o tym co nam przeszkadza i iść czasem na kompromis-wtedy będzie dobrze.

Emilia napisał(a):Grunt to rozmawiać ze sobą, mówić o tym co nam przeszkadza i iść czasem na kompromis-wtedy będzie dobrze.

zgadzam się w 100% dzięki takim rozmowom właśnie uniknęliśmy z moim Bartkiem kłótni przez ponad 4 lata Dopiero ostatnio mieliśmy małe spięcie (ale to bardziej wynikło z mojego złego humoru )

nevinha gratuluję i masz rację każda z nas znalazła swój ideał

Emilia zgadzam się z Tobą grunt to rozmowa!

Emilia napisał(a): Grunt to rozmawiać ze sobą, mówić o tym co nam przeszkadza i iść czasem na kompromis-wtedy będzie dobrze.

Emilia popieram Twoje zdanie Rozmowa przede wszystkim

Dokładnie w związku najważniejsza jest szczera rozmowa i zrozumienie

Ja to się własnie zastanawiam jak to bedzie..
Pisałam w jednym temacie już, że cywilny musimy mieć wcześniej o rok, bo budujemy dom i musimy być małżeństwem, zeby przyznali nam kredyt...
I teraz nasuwa się pytanie, czy po cywilnym jest sens mieszkać razem (zabawne, bo na zasadzie, albo z moimi albo z jego rodzicami) czy nie?

Gizmowa napisał(a): czy po cywilnym jest sens mieszkać razem (zabawne, bo na zasadzie, albo z moimi albo z jego rodzicami) czy nie?

a czemu miałoby nie być sensu? chyba głupio byłoby po ślubie (jakimkolwiek) mieszkać osobno

Własnie, ze nie, biorac pod uwagę, że dla nas ważniejszy jest kościelny;)
cywilny wiaodmo, wazniejszy prawnie, no ale nie dla nas.
A tak mieszkać przez rok w jednym pokoju tez głupio

Czyli nie będziecie się czuć prawdziwym małżeństwem po cywilnym? Szczerze mówiąc ja bym zamieszkała z mężem Tak naprawdę trudno tutaj doradzać i tak zrobicie jak uważacie...

No własnie też nie bo potrzebuje jakis rad, bo się w tym gubie pomału

Ja powiem tak, gdyby ślub kościelny był kilka dni po cywilnym (no dobra - do miesiąca), to można byłoby poczekać z tym wspólnym mieszkaniem. Ale rok czasu czekać...nie wyobrażam sobie tego Mieć męża i jednocześnie nie mieć.

A Twój narzeczony jakie ma zdanie na ten temat? Też wolałby czekać? Jeśli tak, to nie przejmujcie się tym, co inni myślą, tylko zróbcie tak, żebyście Wy byli zadowoleni

Pierwotna wersja była taka, że cywilny bierzemy wcześniej tylko dla tego kredytu i nie będzie on ważny. Będziemy ze wszystkim czekac do ślubu kościelnego. Ale ja teraz tak sobie myślę, że prawnie będzie przecież już moim mężem, mieć te obrączki i ich nie nosić i własnie mieć go już dla siebie całkowicie, a jeszcze nie mieszkać razem :>
zagmatwane to troszkę

No zagmatwane, ja bym tak nie wytrzymała bez męża Ale rozumiem o co Ci chodzi, tym bardziej że nastawialiście się na ślub w 2010, a teraz wszystko przewróciło się do góry nogami. Pewnie wszystko się okaże po ślubie (choć wydaje mi się, że trudno Wam będzie mieszkać osobno wiedząc, że jesteście już pełnoprawnym małżeństwem - właśnie przez tę świadomość ).

no właśnie, dokłądnie w tym rzecz

I chyba własnie tak będzie ...

A ja bym zamieszkała od razu po cywilnym z mężem. W końcu ślub, to ślub, nieważne jaki I nie chciałoby mi się czekać rok czasu na bycie na codzień z mężem

Ja tez bym zamieszkala od razu razem jednak po cywlinym bedziecie malzenstwem, pelnoprawnie.

ja też bym zamieszkała razem z mężem przeciez niektórzy tylko biorą cywilny i co mają ze sobą nie mieszkać. Ja niewiedzę problemu, ślub to ślub